Itsmooving voor Hapin

Voetballen emancipeert // bij Eka en Nice thuis

2010-12-21T10:49:00.000+01:00

Nu is er een compleet drieluik over het meiden voetbalteam Persipura Galanita-U18. Dit is het laatste filmpje in de reeks.. Meer informatie (en de 2 andere filmpjes) in eerdere blogs op deze site! Zie ook www.hapin.nl

Voetballen emancipeert // filminterview met 2 trainers in Papua

2010-12-21T10:37:00.000+01:00

Vera Pauw is voormalig coach van het succesvolle vrouwenvoetbalteam van Nederland. Ze is na conflict met de KNVB vertrokken. Nu traint ze vrouwen in Moskou. Een ontluisterend maar ook inspirerend verhaal. Ik kreeg er kippenvel van. Een paar uitspraken: 'In de sport leren meisjes voor zichzelf te staan.' (..) 'Er is in de persoonlijkheidsontwikkeling van vrouwen geen middel zo sterk als sport.' (..) 'Nederlandse meiden worden niet resultaatgericht opgevoed, die zoeken naar onderlinge samenhang. In Duitsland bijvoorbeeld zijn vrouwen veel initiatiefrijker, assertiever - wat belangrijk is in de topsport.'

Voetbal als middel om te emanciperen. Het geldt ook voor de meiden van het team Galanita Persipura-U18 uit West Papua.

Deze zomer is het 1e voetbalfilmpje gepubliceerd over de meiden van het Galanita Persipura team. Intussen zijn er 2 filmpjes bij. Een interview met de trainers, met veel achtergrondinformatie over de Papuacultuur en de rol van vrouwenvoetbal. En een korte film over Eka en Nice thuis. Waar we de moeder van Eka spreken, die vroeger op hoog niveau heeft gevoetbald.

In Nederland zijn voetballende meiden verdeeld over 2.800 verenigingen. Als al die verenigingen iets (al is het maar 100,- euro) zouden bijdragen aan het team in Papua, kunnen zij vooruit. Ze zijn niet voor niets kampioen geworden van hun provincie (West-Papua!) Volgend jaar doen ze mee aan de landskampioenschappen van Indonesië.

Meer informatie www.hapin.nl

klik voor winst

2010-07-11T08:57:00.003+02:00

GOOOAL! Klik op dit filmpje en help de ambitieuze voetbalgirls uit Papua dichter bij de winst

In Papua, voormalig Nederlands kolonie, leeft de herinnering aan Nederland, en aan Nederlandse voetbalhelden zoals Johan Cruijff en Rob Rensenbrink, nog heel sterk. Papua's zijn voetbalgek. Vanavond wordt er massaal gekeken naar de finale Nederland - Spanje. Deze voetbalgirls van Galanita Persipura U16 willen het heel ver schoppen. Met uw klik stormen ze, met dit filmpje, naar de hoogste regionen van YouTube. Meer bekendheid betekent meer kans op het vinden van een goede sponsor. Meer kans op goede trainers en coaches. Meer kans op een beter leven. Nice, Eka, Ithin, Vera en nog veel meer meiden willen later spelen in het nationale team van Indonesië. Geef ze die kans.

KLIK EN STUUR DOOR NAAR AL UW BEKENDEN

Klikactie rondom WK finale!

2010-07-07T11:24:00.000+02:00

Klikken voor een goed doel!

Grotere bekendheid met de geschiedenis en de huidige situatie in Papua (voormalige Nederlandse kolonie) is een hele belangrijke ondersteuning voor projecten van Hapin.

Nog maar 3 weken geleden kwam ik terug van mijn reis naar Papua. Ik heb er gefilmd voor Hapin, met de bedoeling om via korte filmpjes meer informatie te geven over Papua en over het werk van Hapin. Want waar ligt Papua? Is het zelfstandig? Hoe ging het er nou precies aan toe in de geschiedenis? En hoe zit het dan met 'PNG'? Papua is een beetje vergeten. Nu ik er eenmaal ben geweest, laat Papua mij niet meer los.

Er komen dit jaar heel veel filmpjes over Papua op YouTube en op de site van Hapin. Ze worden gebruikt om donateurs te vinden.

Het allereerst eerste filmpje over ambitieus voetballende Papuameiden is af. Komend weekeinde houden we een klikactie, rondom de WKfinale met Nederland tegen...? We lanceren het filmpje in 3 talen (Nederlands, Engels en Indonesisch) op YouTube. Daarna mailen we de link naar YouTube door aan iedereen die we kennen. Met de bedoeling dat iedereen die mail ook weer doorstuurt. Alleen al in Indonesië kan dat heel wat kliks opleveren, ze zijn allemaal voetbalgek. (Zal je zien in de intro van het filmpje.) Hoe meer kliks, hoe hoger in de rangorde van YouTube, des te meer bekendheid. Dat is het doel.

Op dit moment maak ik een lijst met mensen en organisaties die ik ken of die iets met Papua te maken hebben. Of met vrouwenvoetbal... Want het eerste filmpje gaat dus over die ambitieuze Papuameiden die het graag ver willen schoppen.

Heb jij ideeën over wie deze mail met link van onze klikactie moet ontvangen? Hou dan dit weekeinde de site van Hapin, mijn blog en tweets en je mailbox in de gaten. We hopen dat zoveel mogelijk mensen het leuk vinden om mee te doen.

Je hoeft alleen maar te klikken op de link en naar het filmpje te kijken. Drie minuutjes. Klikken voor een goed doel.

Meer info over Papua en de projecten op www.hapin.nl
Meer info over de reis naar Papua in het archief van deze weblog!

Laatste reisverslag

2010-06-10T12:23:00.000+02:00

Jakarta, donderdag 11 juni 2010

Voor vliegveld Sentani drinken we een laatste kop koffie, met uitzicht op de bergen. Op de valreep ontmoeten we het hoofd van de politie van de regio rond Kemtumilena, het dorp waar we zijn geweest met de drie studenten. Ik herken hem wel, maar kan ‘m niet meteen plaatsen. Hij ziet er heel anders uit in zijn gewone kloffie. Aardige man, hij heeft gevoel voor humor. Oorspronkelijk komt hij van de Molukken, vlakbij Papua, nu weet ik tenminste precies waar de eilandengroep ligt. We nemen afscheid van Hapin, van Jaap en Rifka, Phile en Jeroen.

Na een uur wachten in het vliegtuig stijgen we eindelijk op. Een kleine technische storing. Niet zo’n geweldige start van de terugreis naar Amsterdam. Wat een indrukken de afgelopen twee weken, ik ben een beetje murw. We zijn intussen een beetje aan de hitte gewend, aan de geuren, we reageren eerder op de aardige begroetingen en we zijn denk ik zelf ook wel wat meer attent. Iets vaker in ieder geval? We zijn verwend door het goede eten! En ik heb echt een band gekregen, met de voetbalmeiden, de studenten, met de dorpen Engros en Kemtumilena en met de mensen van Hapin.

Gisteren wilden we nog wat opnames maken van Phanos, een van de studenten, op de campus, maar daar troffen we een doodzieke Ernes, op een matras op de grond, in de studentenflat op de 5de verdieping. Rillend van de koorts en kreunend van de pijn in zijn hoofd en borst. Naast hem een oudere vrouw, Lea, die hij had gebeld voor steun. Hij kent haar van het internaat waar hij grotendeels opgroeide. Veel studenten komen uit afgelegen dorpen, ik neem aan dat ze naar een internaat gaan als ze goed kunnen leren. We hebben Ernes naar een ziekenhuis in de buurt gebracht, we dachten allemaal aan malaria, maar na het onderzoek bleek dat het een infectie was aan de luchtwegen en iets teveel van een bepaald stofje in zijn bloed, gevolg van te weinig rust en slechte voeding. Met medicijnen en een advies over eten en drinken hebben we hem teruggebracht. Ziek zijn in een studentenflat in Papua, geen lolletje. Gelukkig is hier wel een ziekenhuis in de buurt, dat is ver weg van de stad niet het geval. Dan is er meestal een hulppost met een verpleegster, een paar potten met pillen voor behandeling van de meest voorkomende kwalen, flesjes penicilline en antibiotica die gewoon open op tafel staan, in de warmte, omdat er geen koelkast is. De drie studenten wonen nog maar kort in de flat en moeten leren goed voor zichzelf te zorgen. Leven in Papua is harder dan in Nederland.

Daar kwamen we ook achter tijdens het interview met Eka en Nice, twee meiden van het damesteam Persipura. We hebben ze thuis opgezocht en geïnterviewd, ook de moeder van Eka. We hebben ook het huis gefilmd. De moeder van Eka verontschuldigde zich ervoor dat het zo eenvoudig was. Ze vertelde dat haar man haar een jaar geleden heeft verlaten. Ze staat er alleen voor, de zorg voor Eka en haar broers, en voor Nice die er in de kost is. Geen inkomsten, behalve de opbrengst van de verkoop van een stukje grond. Daarna is er niets meer. Het gaat me aan het hart, vooral die meiden. Hoe waanzinnig belangrijk dat voetbal voor ze is, de dromen die ze er over hebben. De tijd die ze er insteken. Ze hebben een enorme power, ziin stoer tot en met. Ik hoop dat ze die kracht goed gaan gebruiken in hun leven. Misschien gaat Hapin het voetbalproject steunen, tenminste als de trainers/coaches (Heidi en Rainer, twee Duitsers die al meer dan 10 jaar in Papua wonen) een officiële aanvraag gaan indienen. Doen Heidi! Hapin begint op korte termijn een klikactie voor de Persipura girls. Zie voor meer informatie www.hapin.nl.

Dit was het, morgenvroeg zijn we alweer in Amsterdam. De komende maanden ga ik aan de slag met het monteren van filmpjes over de projecten van Hapin, en met het monteren van de Dansende Portretten. Maar ik begin met de voetbalmeiden. We gaan proberen heel veel aandacht voor ze te krijgen, door mee te liften op de aandacht voor het WK in Zuid-Afrika. We hebben leuke interviewfragmenten over (dames)voetbal, tactiek, over voetbalsterren in het algemeen en over Nederlandse voetballers! Daarbij de beelden van de voetballende Papuameiden!

“Terug naar het verwende Nederland”, zegt Fokke. “Terug naar een waanzinnig georganiseerd land”, zeg ik, “waar aardig zijn voor elkaar niet meteen op de 1ste plaats komt." We zullen de mensen in Papua missen. En de prachtige oceaan niet te vergeten!

Reisverslag 5 en 6 juni 2010

2010-06-07T08:12:00.001+02:00

Weekend in Kemtumilena; 5 en 6 juni 2010

We vertrekken voor een weekeinde naar Kemtumilena, een afgelegen dorp aan de Pacific ocean, per prauw bereikbaar vanaf Depapre. Het dorp ligt ten westen van Jayapura, ingeklemd tussen de baai en een steile berg, bekleed met oerwoud: oetang (of Utang). 'Orang oetang' betekent dus bosmens. Op het strandje liggen kano's, er staan houten huisjes. Verder naar achteren staan de huizen netjes in het gelid langs bomenlaantjes van grijze kiezelstenen. De houten huizen staan op palen, sommige nieuwere huizen van steen staan op een fundering, maar deze huizen zijn duur en daarom meestal 'in progress' oftewel half af. Er leven zo'n 150 kinderen. Er staat een school, waar 4 leerkrachten lesgeven, waaronder een man van rond de zestig, die voor het eerst sinds 48 jaar weer een beetje Nederlands praat. Van de Nederlanders geleerd, op de toenmalige lagere school. Ik vraag me af hoe zo'n klein landje als Nederland het voor elkaar kreeg om zulke enorme landen te koloniseren en te besturen. We praten er veel over, de reis naar Papua is een levende geschiedenisles. Ik geniet ervan. Veel hiaten in kennis worden opgevuld. Fascinerend en ontluisterend hoe economische en politieke motieven van het ene land zo diep de cultuur van een ander land kunnen binnendringen. Hoe is Nederland in hemelsnaam in staat geweest om de kolonisatie te organiseren van heel Indonesië en Nieuw-Guinea, de andere koloniën nog daargelaten?

We zijn naar Kemtumilena gekomen, wij grote blanke mensen uit ‘Belanda’, zijn naar Kemtumilena gekomen, om de 2de serie Dansende Portretten op te nemen. We reizen in het kielzog van drie studenten met een Hapin studiebeurs en Kemtumilena is het dorp waar twee van hen zijn opgegroeid. Naast de serie Dansende Portretten die ik met Fokke maak, film ik de studenten: met interviews over leven in de stad en leven in Kemtumilena, over contrasten en toekomstdromen. Ernes is goedlachs en clever, het is leuk om naar ‘m te kijken, vooral naarmate we het dorp naderen. Hij zwaait en roept enthousiast naar een visser in een prauw verderop. Met een flink vaartje komt het dorp dichterbij. De prauw ligt vol bagage, cadeaus, zakken rijst en apparatuur. Een echte expeditie is het. Terwijl mensen uit het dorp alles uitladen worden wij naar het huis van Ernes gebracht. Onder een oranje zeil staan plastic stoelen netjes naast elkaar. We krijgen klappermelk, roze gekleurd door zoete siroop. Er is een tafel vol grote schalen eten: verschillende soorten geroosterde vis, zoete aardappel in een botersausje, soorten groentes, rijst. Wat een ontvangst. Onwennig maar smakelijk.

Na het eten loop ik met Fokke door het dorp op zoek naar een geschikte locatie voor onze Dansende Portretten. Daarna kleed ik me om en duik in de oceaan. Met een snorkel bekijk ik de resten van het rif. Een groot deel ervan, ook hier voor deze kust, is vernietigd door explosieven die soms worden gebruikt om te vissen. Ik zie kleine gekleurde visjes en een fel blauwe zeester. Na het zwemmen spoel ik het zoute water af en beginnen we met een eerste shoot. Fokke heeft een locatie met uitzicht op zee uitgekozen. De afstand tussen ons en de mensen en kinderen in het dorp is enorm, we bekijken elkaar vooral. Samenwerken is nog erg lastig. De communicatie verloopt stroef. Het hele dorp staat steeds in beeld. Fokke verheft zijn stem omdat iedereen verderweg moet gaan staan. Het is chaos. We zijn zoekend naar de beste manier van opnemen, naar een goede mix van spontaniteit, enscenering, techniek, locatie. Kinderen moeten liefst in de camera kijken, met z'n 2-en of 3-en bewegen terwijl de cultuur hier is gericht op met-zijn-allen. Ik vraag me af wat we hier doen. Hoe moet dit lukken. Misschien willen we iets wat helemaal niet kan hier. Tegen het einde van de middag ga ik bij wat vrouwen en een grote groep kinderen zitten. Gewoon zitten. Dan komt er langzaam wat contact. We zingen, ik zing hun liedjes na en we lachen. Er komt een meisje heel dichtbij zitten. Ik raak de vrouwen aan, zij mij. Dit is het beginpunt van iedere filmopname, denk ik.

's Avonds, na opnieuw een supermaal van verse vis, rijst en groente, afkomstig van de tuintjes tegen de berg aan, wordt er muziek gemaakt. Twee gitaren en zang in de binnenkring. Een lied zonder einde. Dezelfde melodie die almaar wordt herhaald, maar wel met wisselende, zelfgemaakte, teksten. In de eigen taal. Over het leven aan deze baai. De buitenkring wordt langzaam gevuld door meest vrouwen die langzaam, voetje voor voetje, op de muziek vooruit schuifelen. Om 21.00 uur luidt de kerkklok. Tijd om te stoppen. Morgen is het zondag, de dag waarop bijna iedereen naar de kerk gaat, dan is een feest de avond ervoor niet gepast.

Wij zoeken een slaapplaats op het strand. Ik ben doodop na 2 nachten weinig slaap en barst ineens geirriteerd uit; ik wil een gewoon bed, geen strand, geen huis waar ik op het beton moet slapen en waar het ruikt naar een lang niet schoongemaakte wc. Ik zie geen prachtige sterrenhemel meer, de schoonheid van ons avontuur is ver weg en ook de dankbaarheid over vriendelijke ontvangst. Het duurt lang voordat de slaap komt. Ik ben over mijn moeheid heen.

Om half zes in de ochtend komt de zon, die het dorp tot leven brengt. Een transistorradio klinkt zacht over het strand. Ik mandie, kleed me aan en film de kinderen die om 7 uur met de zondagsschool beginnen. De moeder van Ernes is al aan het bakken, kroepoek en vis, ons ontbijt. Ik krijg een enorme mok koffie en denk met schaamte terug aan de uitbarsting van gisterenavond...

Na zondagsschool proberen we een nieuwe sessie Dansende Portreten. Ik voel me meer onderdeel van het dorp. We hebben een klein paadje gevonden, tegen het oerwoud aan. Twee jongetjes hebben trommels gehaald en gaan aan de zijkant van het paadje staan. Er komen steeds meer kinderen die we nu met hulp van een twee volwassenen goed buiten beeld kunnen laten. Hun nabijheid is belangrijk, ze moedigen de dansers aan. Met hulp van de grotere kinderen krijgen we iedereen aan het dansen, precies zoals we dat willen, met als uitgangspunt de manier waarop er hier wordt gedanst. Het lukt, ik heb het gevoel dat ik meer en meer de regie heb en zelf kan spelen. Later kijken we met z'n allen naar het eindresultaat. Ze vinden het leuk om te zien! We hebben samen iets gemaakt.

In de middag gaat de dansgroep uit het dorp voor ons dansen. Een dans over een hond die het vuur kwam brengen in Kemtumilena. Een stokoud verhaal. Lange tijd mochten mensen in Papua hun eigen cultuur niet beleven en laten zien, dat is aan het veranderen. Een voorbeeld is het Sentani dansfestival, waar dansgroepen uit de hele provincie samenkomen. Gelukkig. Het is prachtig om te zien. Zo wordt de cultuur doorgegeven. Overlevering door gedanste verhalen. We zijn diep onder de indruk en vertrekken met het gevoel een grote stap te hebben gemaakt in het kennis maken met een totaal andere cultuur. Het smaakt naar meer. Het verschil met de omgeving van Jayapura, en Abepura waar we slapen, is groot. Daar de stank van uitlaatgassen en de herrie van enorme hoeveelheden verkeer. Hier natuur, de baai, de oceaan, de stilte.

Kemtumilena, terima kasih!

Reisverslag 1-3 juni 2010

2010-06-04T06:00:00.001+02:00

Depapre; sagomachine

Uitgebreid bloggen is er niet bij de laatste dagen, ook de komende dagen zijn we niet in de buurt van een internetverbinding. Helaas. In het vervolg, stel dat ik nog eens een verre reis maak, wil ik dit van te voren regelen. Wat is dat...? Mijn reisgenoten zijn verbaasd omdat ik zo nu en dan wil twitteren en bloggen; dat kan toch na de reis? Tja. Waarom? Ik vind het hartstikke leuk. Helemaal met de prachtige foto's van Fokke erbij!

Restaurant aan Sentanimeer; met Jaap (Hapin Papua)

Nu heb ik een uur om een en ander op te schrijven, en verder schrijf ik een notitieboek vol met wat we meemaken, zien, horen. Veel achtergrondinformatie over Papua die ik later wil verwerken tot korte voiceovers. Schrijven kan gelukkig overal. Met schrijven ook geen techniek-stress, zoals ik die op het moment heb ivm de nieuwe camera. Ik film voor het eerst op HD, met de Panasonic HD-TM700. Een goede consumentencamera waarmee ik HD beelden kan opnemen in een hele goede kwaliteit zonder verder teveel op te vallen. Heel handig! Is al gebleken. Maar ik sms nu met diverse mensen in Nederland, Sander (Provid), Jan Willem (ojtv) over allemaal technische details, die straks in de montage grote problemen kunnen opleveren. Het zit 'm vooral in het vinden van de juiste opnamestand. Wel of niet 1080/50p? Of juist HA1920 interlaced? HELP! Ik heb er de hele nacht al van wakker gelegen. Naast het geluid van de AC klonk ook het geluid van de regen die hier met bakken uit de hemel valt. En om half zes, bij het licht worden, zette de buurman de radio met zwijmelliedjes oorverdovend aan.

Palmolie plantage; Arso

Vanmiddag reizen we af naar gebieden met grote palmolie plantages. Gisteren hebben we drie projecten bezocht van Hapin in de buurt van Depapre, een dorp aan de zee. We hebben een kelompok gefilmd. Een kelompok is een soort vereniging van mensen die samen een bedrijfje beginnen, in dit geval zijn dat 15 mensen. Het bedrijfje bestaat uit de verwerking van sago met een sagomachine. Sago komt van een palm en wordt gebruikt als meel en daarnaast verwerkt in ander voedsel. Een belangrijk product in Papua. De machine neemt veel zware arbeid weg en zorgt ook voor enorme tijdwinst. Zonder machine kost het een week om een palm tot sago te verwerken en met machine een dag. Tel uit je winst. Het betekent dat de mensen van de kelompok niet alleen voor zichzelf produceren maar de sago op de markt kunnen brengen.
Met de komst van de nieuwe tijd komen nieuwe fenomenen als handelen, verkopen op de markt, produceren voor anderen, omgaan met geld, in beeld. De verschillen tussen mensen voor wie dit heel normaal is, en de mensen voor wie dit compleet nieuw is, zijn enorm. Misschien is het grootste punt in Papua wel het feit dat de meeste Papua's geen tijd krijgen om zich aan de nieuwe tijd aan te passen. Hoe snel kan een volk zich aanpassen, komend van een leven in stammen... Indonesie, waarvan Papua een provincie is, wil het hele land ontwikkelen. Dus ook Papua. Dat wordt met name in gang gezet door de komst van grote groepen migranten uit andere provincies van Indonesie. Die hier komen om te werken...

Depapre; kiosk

We zijn verder gereden naar een dorp waar we een visser en een vrouw met een klein winkeltje hebben gefilmd. We zijn de zee op geweest met een sloep, om een vissershuisje te filmen, zo'n 400 meter uit de kust. Vissers bouwen soms een vlot van 2,5 x 3 meter met een klein huisje erop tegen regen en zon. Een plek om te slapen en te eten, en de visserij in de gaten te houden. Er stond zelfs een bbq. Wat me op het idee bracht om eens een romantisch samenzijn te regelen met mijn man, in zo'n vissershutje op zee... Onder het vlot bevind zich een kooi waar de vissen in zwemmen, om zich te verstoppen, een lekker beschut plekje. Maar ze kunnen er dus niet meer uit. Als de kooi vol is worden de vissen overgebracht naar een net en verdeeld in het dorp of verkocht. Onze visser, Sakeus, had met geld van Hapin ook een 'Rompun' gebouwd. Hij had 'm om de hoek van de baai gelegd, uit het zich van het dorp, omdat daar meer vis was. Nu vertelde hij dat de Rompun was gestolen door iemand uit een ander dorp. We hebben zijn verhaal gefilmd en Phile, medewerker van Hapin hier in Papua, heeft hem geinterviewd. Geen successtory maar het maakt inzichtelijk hoe de dingen soms gaan hier. Sakeus legde uit dat er veel jaloezie is onder Papua's.

Depapre; visser

Ik heb in de pauze in zee gezwommen. Het was verrukkelijk. Later zagen we dat er verderop in het dorp wordt gebouwd aan een hotel, hutjes op het strand voor toeristen, een douche, prachtige houten open kamers onder de palmen. Dit dorp is een van de 22 dorpen die in de regio zijn aangewezen om zich te richten op toerisme. Zo zie je overal de nieuwe tijd komen. Als iedereen er maar van profiteert...! We ontmoetten op het strand de Bupatih, hoofd van het 'Regentschap' van Jayapura. Hij komt uit dit dorp en heeft er vorige week zijn verjaardag gevierd op het strand. Nu was een een feestje van de 'Sociated Mission Avaiation'; in de volksmond de katholieke 'missionary airforce'. Ze hebben hun eigen luchthaventje, in de buurt van de luchthaven waar wij aankwamen.

Morgen en overmorgen verblijven we in een dorp nog verderop aan dezelfde kust. We slapen waarschijnlijk op het strand. Als het tenminste niet regent. We nemen er de tweede versie Dansende Portretten op en volgen meteen twee studenten die studeren met een beurs van Hapin, maar die in dit dorp zijn geboren.

Door de technische zorgen een dip, maar door alles op te schrijven wat we hebben gedaan zie ik weer hoe bijzonder het allemaal is. Terimah kassih voor het lezen. Veel liefs, al helemaal voor mijn lieve gezin. Ik mis jullie.

Depapre; sago bewerken

Reisverslag 30 en 31 mei 2010

2010-06-01T08:36:00.004+02:00

Research op Enggros, zaterdag 30 mei
Zwetend voor ons guesthouse op de campus, na een drukke dag. Meest imponerend was de boottocht naar Enggros, een eiland vlak voor de kust, dicht bij Jayapura. Vanuit een stedelijk gebiedje duiken we ineens de natuur in. Een ronde baai met donker blauwgroen water, overal uitzicht op heuvels, en in de verte de hogere bergtoppen. We zitten in een puntige prauw met buitenboordmotor, de voorplecht smakt na elke golf terug op het water. Enggros is een dorp op palen. Bij eb is het droog onder de huizen en lopen er vooral varkens en honden rond, bij vloed staan de huizen in het water. Een soort oervorm van een dorp, helemaal passend in het licht en het landschap. De palen waarop de huizen en steigers staan steken grafisch af tegen het water en de heldere lucht erachter. We lopen van de aanlegsteiger naar de immense kerk met het rode dak. In Papua krijgen steeds meer dorpen een eigen kerk, vertelt Jeroen later. Liefst zo groot mogelijk. De kerk speelt een belangrijke rol in het verbinden van mensen, de kerk biedt voor velen hoop. Het is een veilige plek in een land waar ze worden gemarginaliseerd, zo zal ik het maar noemen. Ik kom hier later zeker op terug. En misschien is het verlangen naar grote kerken ook wel een reactie op de alom tegenwoordige Islam.
Met Fokke praat ik over de aanpak van Dansende Portretten. We zijn onzeker of het lukt om kinderen spontaan voor de camera te laten dansen, bewegen. De camera staat dichtbij, we willen graag dat ze in de camera kijken en we willen ze het liefst filmen met z'n 2-en of 3-en. Terwijl de cultuur nou juist heel erg op 'samen doen' is gericht. Samen met z'n allen de Joshim dansen bijvoorbeeld, de lokale dans. We vinden 2 prachtige locaties; eentje op de steiger tussen de houten huizen en een op het strand. We maken proefopnames met een aantal kinderen, zien hoe het licht valt en rekenen goed uit of het allemaal gaat kloppen morgen. In het donker varen we terug naar het vasteland. Het belangrijkst morgen is: contact maken. En dat gaat in Papua gemakkelijk, als je je zelf maar openstelt. Je groet; selamat pagi, selamat siang, selamat sore, selamat malam, al naar gelang het tijdstip van de dag, en iedereen groet belangstellend terug.
Intussen regent het voor ons huisje. We gaan slapen, ik duik onder mijn muskietennet.

Opnames Dansende Portretten, zondag 31 mei 2010
Vannochtend opnieuw naar Enggros, na het onweer gisteren is het heet en benauwd. Ik film stukjes van de kerkdienst en van de spelletjes die elke zondag met de ruim 200 kinderen worden gespeeld: zaklopen, touwtrekken en kroepoekhappen. Overblijfselen uit de tijd dat Papua nog een kolonie was van Nederland natuurlijk. Fokke is moe na een nacht nauwelijks te hebben geslapen. Hij mag slapen in het huis van Margriet. Margriet is rond de 60 jaar, geboren en getogen in Enggros en spreekt perfect Nederlands. Geleerd als kind en goed onderhouden omdat een deel van haar familie in Nederland woont. Een leuke vrouw, ze kan goed vertellen en kookt fantastisch. De geroosterde vis en de groenten, de gevulde inktvis. Verrukkelijk. Om 3 uur beginnen we met de shoot voor de Dansende Portretten. Albert, de godsdienstleraar die ook alle spelletjes vandaag leidt, heeft een aantal kinderen meegenomen naar de steiger. Natuurlijk is er verlegenheid, en we moedigen de kinderen hard aan, we klappen, zingen en Albert speelt gitaar. We bedenken ook allerlei grappige bewegingen, ze doen kikkers na, vogels, kippen. Later verhuizen we naar het strand. Het gaat super. De kinderen zijn sterk en expressief. Fokke fotografeert ze ook als ze zwemmen, voetballen, uitgelaten spelen. Als het me te heet wordt spring ik met mijn kleren aan in de lauwe zee. De resultaten zijn pas later te zien, als ik al het materiaal heb gemonteerd, hieronder vast een impressie met foto's van Fokke. Komend weekeinde hebben we een tweede shoot voor Dansende Portretten, in Depapre, waar we ook aan het strand gaan slapen.

Reisverslag 27-28 mei 2010

2010-05-29T07:38:00.002+02:00

Tussenstop Jakarta, donderdag 27 mei

Met een taxi naar Hotel Ibis. Het is vroeg in de ochtend, we hebben nauwelijks geslapen tijdens de vliegreis en zijn doodmoe. Vanaf de 14de etage hebben we een geweldige blik over de stad. Ik duik meteen in bed en slaap 2 uur heel diep. Daarna lopen we naar het oude centrum van Jakarta, het vroegere Batavia. We treffen het, vandaag is 'open museumdag' en in het vroegere Hollandsche Stadhuis is een tentoonstelling over de historie van de stad en het wemelt er dan ook van schilderijen met daarop Oost--Indievaarder J.P. Coen, maar ook van dolken en andere relikwieën van Nederlandse origine. Het is er vol kinderen in hun schooluniform, ze dragen bijna allemaal een jilbab of een peci; 90% van de inwoners van Indonesië is islamitisch. Als we een oude kaart van het oude centrum van Batavia bekijken komt de curator van de tentoonstelling naar ons toe. Hij vertelt dat de kaart een paar weken geleden is gevonden, 5 meter diep onder de grond, op de plek waar vroeger de kade was. (Intussen is het bebouwd op die plek.) We zien meteen een verhaal en interviewen hem. Later betwijfelen we het waarheidsgehalte, want de kaart is nog in zo’n goede staat. Er zijn contacten over en weer met het Tropenmuseum in Amsterdam, ze waren geïnteresseerd in de kaart maar wilden niet de gevraagde 25.000 dollar betalen. Daarom is de kaart nu gedupliceerd in beperkte oplage en wordt ‘ie zo te koop aangeboden. Als we terug zijn in Amsterdam spoor ik de contactpersoon op van het Tropenmuseum om te vragen hoe het zit met die kaart.

Op het plein voor het museum wordt voetbal gespeeld, een Nederlandse man met allemaal jongetjes. De moeheid blijft over me heen hangen, net als de warmte, waar ik nog aan moet wennen. We drinken cola in café Batavia, waar de koloniale sfeer nog aanwezig is. Het is er heerlijk koel en we zitten op een loungebank. De muren hangen vol foto’s van beroemde fotografen.
We lopen verder, richting de haven. Met gevaar voor eigen leven want gewoon oversteken is er niet bij. Je moet je een weg banen tussen alle auto’s en brommers, je ertussen wurmen, want anders stopt niemand. De haven, hier kwamen de vroegere VOC schepen hun waren laden en lossen. Nu wordt er cement gelost, en hout. Het is een prachtig gezicht, al is dat wel een beetje dubbel want het is zwaar om met een stapel hout over de diep doorbuigende plank te lopen. Het ziet er uit als een bewegend schilderij; Fokke slaat aan het fotograferen, ik aan het filmen. We varen later in een krakkemikkig bootje, met gaten in de bodem, naar de overkant, zeer tegen mijn wil in overigens. Het is me veel te gammel, maar ik zet het van me af en film een moskee, die spits afsteekt tegen een zachte avondlucht. We lopen even later door een kampong, een arm wijkje met ontelbare zijstraatjes, ik loop filmend achter onze schipper aan. Grappig, er wordt heel veel badminton gespeeld, de shuttles vliegen ons om de oren. De kampong is armoedig, de stank van riolering en bedorven waren, afval. De mensen kijken ons vriendelijk aan, we groeten iedereen, ze groeten vriendelijk terug. Dat valt meteen op, de vriendelijkheid. Als het donker wordt, dat gaat snel hier, tegen zessen is het bijna onmiddellijk donker, leggen we het verkeer vast. Het is spitsuur en we staan boven een van de drukste straten van de stad, met onder ons het oorverdovende krioelende verkeer. Er hangt smog boven Jakarta en dat is begrijpelijk. Wat een verkeer. Ik wordt er misselijk van. Al is het een mooi gezicht, vooral om te zien hoe brommers als insecten wegvliegen zodra er maar een piepklein gaatje is.

Aankomst Papua, vrijdag 28 mei
Uitstappen op het vliegveldje Sentani. In de verte ligt het groene gebergte, zo groen dat ik er het liefst meteen naar toe ga om een lange wandeling te maken en de lange vliegreis af te schudden. Mannen in gele overalls komen naar ons toe met bagagewagens, we geven de nummers van onze bagage aan een van hen en begroeten Jaap die ons afhaalt. Jaap is oud missionaris en hij werkt al een tijdje voor Hapin, vanuit Papua. Ondanks het drukke heen en weer geloop van reizigers en personeel, een vertrekkend vliegtuig en verkeer op de achtergrond is er een enorme rust voelbaar. Eindelijk zijn we er! We maken kennis met Phile en Derek, de andere medewerkers van Hapin. Ze zullen ons de komende 2 weken bijstaan met maken van opnameschema’s en andere filmproductiezaken. We rijden over de enige weg tussen Sentani en Jayapyura, met ergens in het midden de Uncen Campus waar ons guesthouse staat. Auto’s, busjes, brommertjes met hele families erop, mensen met karretjes met allerlei waren trekken voorbij. We rijden links! Een erfenis van de Engelsen uit begin 19de eeuw. Tussen vliegveld en guesthouse ligt het Sentanimeer. Een groot meer met prachtige eilandjes. We zullen er de komende 2 weken zeker terugkeren, om te varen en om te eten in een restaurant op een van de eilandjes. Het guesthouse staat op een heuvel, een huis met 3 slaapkamers, een woonkamer, keuken en een grasveldje voor. Het uitzicht op de bergen lonkt opnieuw... Onze buren zijn 2 Franciscanen, aan de andere kant wonen wat gezinnen. Er komen jongetjes langs, die nogal sip kijken. Waarschijnlijk zijn ze bang dat ze nu niet meer mogen voetballen op het grasveld. Maar dat mag natuurlijk wel! En even later horen we hun vrolijke stemmen.

Sport is een thema in Papua. In de namiddag hebben we een afspraak met Heidi en Rainer. Zij wonen en werken al 13 jaar in Papua, sinds korte tijd trainen en coachen ze in hun vrije tijd voetbalteams; waaronder een damesteam met veel potentie. We interviewen ze op het voetbalveld. Het liefst start Heidi een kostschool waar de meest getalenteerde meisjes getraind en gecoacht kunnen worden en tegelijk les krijgen in het opzetten van een eigen bedrijf. Op dit moment zamelt ze geld in voor dit project. Voordeel van een kostschool is de continuïteit. Heidi vertelt dat het bijvoorbeeld lastig is voor de meiden om 2 x per week naar de training te komen omdat de afstand van huis naar het voetbalveld vaak groot is. Ze zijn afhankelijk van een familielid, of van vrienden, die ze met een auto of brommer kunnen brengen. Omdat dit niet altijd lukt geeft Heidi ze geld voor de taxi. Als we vragen wie we van dit team met potentie ook thuis kunnen interviewen aarzelt ze. De meesten wonen in een armoedige omgeving, waarvoor ze zich schamen. Zo was er dit jaar een meisje dat haar been had gebroken, Natalia. Heidi wilde haar een paar krukken brengen maar bij het opgegeven adres kreeg ze te horen dat haar pupil hier helemaal niet woonde. Via een wirwar van straatjes belandde ze bij het echte huis, en dat was een stuk armoediger. Voetbal geeft de meiden power. De families van de meisjes zijn in eerste instantie niet meteen enthousiast als hun dochter gaat voetballen maar als ze zien hoe goed het gaat, draait dat bij. Niet lang geleden organiseerde Heidi een toernooi, waar de meiden speelden tegen het mannenteam. Het werd 3-3. Het publiek was razend enthousiast. Vijf speelsters zijn zo goed dat ze later waarschijnlijk in het nationale team gaan spelen. De meiden zijn over het algemeen sterk, gespierd, gemotiveerd en moeten vooral worden getraind op tactiek en strategie. Voetbal geeft ze een gevoel van trots. Aanstaande maandag gaan we een training filmen.

Een lieve groet voor allen die dit lezen!

reis naar Papua 10

2010-05-20T10:58:00.000+02:00

Lijstjes en weer nieuwe lijstjes; acties afstrepen die al zijn gedaan, nieuwe acties toevoegen en inplannen en nadenken over mijn beide kinderen. Hoe kan ik ze zo lang missen en zij mij? Nu de reis nadert gaat dat natuurlijk meer en meer spelen. Maar de foto's van het Persipura junior football team zetten me op scherp. Zie onder. Sport speelt een belangrijke rol in de samenleving in Papua. Hockey, basketbal, roeien en canovaren zijn populair, maar voetbal is het meest geliefd! Schrijft Heidi Scheuneman die in Papua werkt met het 'Persipura football team'. Op elke denkbare plek spelen kinderen en volwassenen voetbal. Op blote voeten en met zelfgemaakte ballen. Heidi: "Papuans are crazy for football, they are very well informed about the Spanish, the English, the Italian and the German football leagues and people are watching as many matches as possible on TV. Kids wear footballshirts with the names of their idols, like Messy, Henry, Ronaldo... " Heidi en anderen werken door middel van voetbal aan belangrijke vaardigheden zoals zelfvertrouwen. See yourself. En wij gaan ze filmen!

Reis naar Papua 9

2010-05-18T23:14:00.000+02:00

Persepura Girls 18

Welke videocamera neem je mee naar een land waar je niet teveel wilt opvallen? Met als andere belangrijkste voorwaarden betaalbaarheid en een goed beeld? Ik heb gekozen voor de nieuwe (kleine) Panasonic full HD-TM 700. Moeilijk verkrijgbaar in Nederland, ik wilde niet kopen via internet, dus ben ik vandaag naar Den Ham gereisd, in Overijssel. Prachtige streek ook. Goede winkel. Wel een lange rit. En ik ontdekte vanavond dat de adaptor daar nog staat, in een kastje naast het tafeltje waar ik met de verkoper zat te praten. Tjee. Zo suf. Morgenvroeg bellen of ze 'm met spoed opsturen. Ik wil de instellingen onderzoeken, opnames maken. Maar we waren in een interessant gesprek geraakt over een Nederlandse pokerspeler in Hong Kong; waar je zoal in verzeild kan raken.

Ik neem ook een oud Canon-cameraatje mee, dat nog met tapes werkt, en geen HD, maar zo heb ik wel een reservecamera en ik wil graag een Flip-HD mee te nemen, zodat ik korte filmpjes van de reis zelf op YouTube en mijn blog kan zetten.

Nu nog 1 week voordat we gaan. Alles wordt concreet. Van kleding, verzekeringen, opnameplannetjes, interviewvragen tot zoeken naar de beste manier om tijdens de reis op het internet te kunnen. We logeren in een guesthouse van de universiteit. Misschien is daar iets te regelen, anders een dongel met wereldwijde dekking?

Er ligt een opnameschema. We komen vrijdag de 28ste mei aan, vertrekken naar het guesthouse en filmen 's middags meteen het 'Girls Football Team' in de hoop aandacht te kunnen trekken tijdens het WK, dat begint als we terug zijn. Het zal het eerste filmportret zijn dat ik monteer na terugkomst de 9de juni!

Reis naar Papua 8

2010-05-11T23:14:00.000+02:00

Mooi Depapre

Vandaag is het dinsdag 11 mei, over 2 weken stappen we op het vliegtuig naar Jakarta om vandaaruit verder te vliegen naar Papua met als eindbestemming Depapre. Ik heb het boek 'De geesten van het oerwoud - een odyssee door de jungle van Nieuw-Guinea' uitgelezen, geschreven door Tobias Schneebaum in 1988. Schneebaum was diep onder de indruk van de Asmat, een volk aan de zuidwestkust van het toenmalige Nieuw-Guinea. Hij werd betoverd door het houtsnijwerk; voorouderpalen, schilden, trommels, beelden, lichaamsmaskers. Gevangen door de magie ervan. Hij werkte aan een museumcatalogus van kunstvoorwerpen van de Asmats. Goed aan het boek zijn de observaties en de manier waarop hij deelneemt aan het leven met de Asmat. Hij laat zich adopteren en hij gaat diepgaande contacten aan met de mannen. Allerlei rituelen, en de betekenis daarvan, worden zo beschreven dat ik me kan losmaken van allemaal stereotype beelden. Door de regels heen wordt verwantschap voelbaar. En ook al is Papua niet meer het land van koppensnellers en kannibalen, het is zeker een land (provincie) waar lange tijd nauwelijks invloed was van buitenaf. Er moet een groot verschil zijn tussen mensen die zijn beinvloed door de wereld buiten Papua, mensen die hebben gereisd, gestudeerd in Papua of daarbuiten, mensen die werken voor de overheid en de mensen die nog dichtbij de oude rituelen leven. Als het goed is gaan we dat ervaren tijdens onze reis omdat we ook een aantal studenten gaan filmen. Die verschillen intrigeren me. Wat me vooral bijblijft van Schneebaums boek is de grote betekenis van (de geesten van) de voorouders bij de Asmat. Ze leven bijoorbeeld voort in de schilden en geven zo moed en de kracht om vijanden te overmeesteren. De geest van voorouders huisde ook in de beenderen van de gestorvenen. Leven met (tussen) de schedels van je voorouders gaf bescherming. Er spreekt verbondenheid uit tussen mensen, familie, het leven, dood en natuur. Ik vraag me dan ook af wat wat uiteindelijk de invloed is vanuit het westen op Papua. Invloed die al sporen heeft achtergelaten, en die alleen maar groter en veelomvattender zal worden.

Filmspot vrouwenhandel

2010-04-22T09:31:00.000+02:00

Stop de Vrouwenhandel. Filmspot voor in reclameblok.

Charitatieve organisatie oneMen bestrijdt de vrouwenhandel in India met gepantserde bevrijdingsauto's. Door de ondersteuning van lokale pioniers maakt oneMen het verschil in het leven van velen. Steun onMen in de strijd tegen de vrouwenhandel. Bekijk het filmpje. En geef het dooor!

Dansende Portretten

2010-04-20T13:40:00.002+02:00

Volgende week het resultaat van Dansende Portretten versie 2. (Filmproefjes!) Als het niet regent!
Hieronder wat filmstills van versie 1.

Reis naar Papua 7

2010-04-19T22:40:00.000+02:00

A.s. zondag 25 april opnames Dansende Portretten als voorproefje van wat ons in Papua te wachten staat! In het Diemerpark op IJburg-Amsterdam met allemaal Amsterdamse kindertjes, verkleedkleren, muziek en een achtergrond van gras en hoogspanningsleidingen. Straks eind mei daarentegen een geheel andere achtergrond voor de opnames:

Dansende Portretten zijn 2 jaar geleden ontstaan tijdens een spontane fotosessie met mijn dochter en haar vriendinnetje, wat verkleedkleren en swingende muziek. Bij het startpunt stond steeds de hele persoon in beeld, bij de camera aangekomen alleen het gezicht; heel close, soms onscherp hierdoor. De sessie begon steeds weer van voren af aan. Kleding werd gewisseld, muziek weer op het goede punt gezet. En ik moedigde aan als dat nodig was. In het begin dansten ze los van elkaar, later samen, soms verdween 1 van de 2 wel ’s uit beeld, soms durfden ze in de camera te kijken, soms juist helemaal niet.

Later zette ik alle losse beeldjes in mijn montageprogramma. Alle beeldjes dezelfde lengte. Ik zette de muziek eronder. En speelde verder...

Het resultaat was eenvoudig maar bijzonder. Toen Hapin me vroeg om na te denken over filmpjes voor op hun site en voor presentaties dacht ik meteen aan dit experiment. Ik dacht dat Hapin wel wat zou kunnen hebben aan deze meer onverwachte filmvorm. In de hoop een nieuw publiek te kunnen winnen. En Hapin was geïnteresseerd.

Tussen 26 mei en 9 juni 2010 ga ik met geluidsman en fotograaf Fokke van Saane naar Papua (provincie van Indonesië) om verschillende filmische portretten op te nemen, waaronder 2 sessies Dansende Portretten. We nemen de portretten (en muziek) op tijdens door ons georganiseerde feestelijke happenings, zoals ze daar regelmatig voorkomen. De muziek wordt verzorgd door plaatselijke bands. We hopen dat uiteindelijk het hele dorp zal uittrekken om mee te doen aan onze Dansende Portretten, kinderen met vaders, moeders, opa’s en oma’s, broers, zusjes. Na de sessies in Papua willen we meer sessies opnemen, in de landen waarmee Nederland een historische band heeft, zoals bijvoorbeeld Suriname, Ghana, Amerika, Zuid-Afrika. Als het lukt in de context van een tentoonstelling in het Tropeninstituut Amsterdam. Waarbij kinderen uit Nederland kunnen komen kijken, maar ook zelf mee kunnen doen aan een sessie Dansende Portretten.
Om op een speelse manier bij te dragen aan historisch besef van kinderen.

De Dansende Portretten die we binnenkort in Papua opnemen komen op de website van Hapin. Ze kunnen aan elkaar worden gemonteerd tot een langere film en worden vertoond tijdens festivals, bijeenkomsten, presentaties (bijvoorbeeld op scholen) of op de televisie. De regie en montage wordt verzorgd door ondergetekende. Het geluid, de muziek en de fotografie door Fokke van Saane.

De naam Dansende Portretten is vandaag officieel vastgelegd!

Reis naar Papua 6

2010-04-14T17:25:00.000+02:00

Leuke berichten over de research voor de Hapin-filmportretten. Locaties om de Dansende Portretten op te nemen, waar we met een prauw naar toe varen. Ik krijg de kriebels. Ben meteen een lijstje gaan maken voor spullen die zeker mee moeten; waaronder een waterdichte zak of tas voor de camera's. Iemand een goede tip? Verder zoeken de researchers de onderwerpen met grote gevoeligheid voor wat wel en wat niet kan. Dat is het mooie van die Dansende Portretten, ze zijn ontwapenend. Tenminste... ik hoop dat dat ook echt zo gaat werken. De datum voor proefopnames staat nu vast. Op 25 april gaan we met allemaal kinderen, ouders, verkleedkleren, schminck en een muziekinstallatie naar het Diemerpark hier op IJburg om een grote fotoshoot te doen voor de Dansende Portretten. Voordat we in Papua aan het werk gaan wil ik het op wat grotere schaal uitproberen. Om te kijken of we het technisch en vooral ook organisatorisch aan kunnen. We gaan de kinderen, liefst ook met ouders, maar ook alleen, opnemen terwijl ze in de richting van de camera dansen. We nemen het beeld voor beeld op. A.s. vrijdag is de volgende bespreking met Hapin over een (cross)mediastrategie. Het is bijvoorbeeld het overwegen waard om een Ning-netwerk op te zetten voor Hapin en alle verwante organisaties en geinteresseerden over de hele wereld. Met een Ning-netwerk kan je alle verschillende platforms met elkaar verbinden. Alle mensen die iets hebben met Papua; met de geschiedenis, met inheemse volkeren, dialoog, de natuur, het ongerepte, of met organisaties die werken en helpen in Papua, kan je in een Ning samenbrengen. Blogs, informatie, foto's en films, tweets alles kan worden uitgewisseld en gedeeld. Ning faciliteert contact en uitwisseling op grote schaal. Kosten zijn niet heel hoog, er is wel tijd nodig om het netwerk te onderhouden. En het laatste nieuwtje... Er verschijnt eind dit jaar een boek over Viktor Kaisieppo!

Reis naar Papua 5

2010-04-11T22:19:00.001+02:00

Tijd van research in Depapre

Nu maken we echt stappen. Hieronder de plannen die de basis zijn voor de research, die nu in Papua plaatsvindt. Plannen die nog worden uitgewerkt tot een klein script per film. Volgens het reisschema zijn er ongeveer 10 draaidagen beschikbaar. Uiteraard kunnen we nog niet precies bepalen op welke dagen wat wordt gedraaid. Om praktische redenen is het wel raadzaam om in blokken te denken: aan het begin van de reis Jayapura en omgeving, later Sentani en Depapre.

Gedanste portretten | beeld-voor-beeld op muziek Yospan band
Als onderdeel van een internationaal kinder/kunstproject worden dansende kinderen (alleen, met elkaar of met familie) beeld voor beeld opgenomen. Om iedereen zover te krijgen worden er twee feesten georganiseerd; op de zandplaat van Enggros (met de mensen uit het dorp) en aan het strand bij Depapre (met families van medewerkers van Hapin.) Kleding: traditioneel (met beschildering gezichten) of juist streetwise.

Voetbal | korte filmportretten van team meisjesinternaat en zo mogelijk van Persipura-team. Belangrijk onderwerp in verband met link naar WK, dat begint, net voordat we terugkomen van onze reis. Filmen van training en wedstrijd en korte gesprekjes.

Herinneringen aan WOII | kort filmportret geschiedenis
Voor Engelssprekende zusterorganisaties van Hapin is de herinnering aan WOII interessant. Liggen er nog resten in zee? Filmen op en vanaf McArthurs HQ.

Studentenleven | korte filmportretten
Bij voorkeur studenten geboren in het Depapregebied, die vertellen over hun leven en studeren in Jayapura en over het verschil met leven op het platteland. Studenten liefst meenemen naar Depapre voor opnames ‘Gedanste portretten’.

Projecten Hapin en dagelijks leven in Depapre | goede ontwikkelingen | korte filmspots. Mooie beelden en korte verhalen over verbouw van cacao, ondersteuning bij aanschaf vissersschip, een kioskproject.

Spot Hapin | ultrakort portret van Hapin mmv 2 jonge Papua-vrouwen, woonachtig in Amsterdam.

Muridan Widjojo | Papua Road Map

2010-03-23T15:54:00.001+01:00

De tegenstellingen tussen Jakarta en Papua over de interpretatie van de geschiedenis en de politieke status van Papua is een van de voornaamste oorzaken van het conflict in Papua, aldus Muridan Widjojo van het Indonesisch Instituut van Wetenschappen (LIPI). Een vreedzame dialoog om uit de impasse te komen is hard nodig. Hiervoor heeft het LIPI de zgn. Papua Road Map geschreven om dit proces een richting te geven. Het laatste nieuws is dat oud vice-president Jusuf Kalla gevraagd is zijn steun te geven. Kalla speelde een belangrijke rol in het Atjehse vredesproces. Dit interview is opgenomen tijdens Papua Pride 2009. Binnenkort in vertaling.

Reis naar Papua 4

2010-03-09T22:03:00.005+01:00

Foto: Wout Nooitgedagt

Filmische portretten voor Hapin

Tussen eind mei en midden juni dit jaar gaan Fokke van Saane (fotograaf en geluidsman) en ik naar Papua. De reis komt dichterbij, en daarmee de noodzaak om de definitieve filmvorm vast te leggen. Zo kan Jaap van der Werf, die in Papua woont en voor Hapin werkt, in de maand april de te portretteren mensen zoeken. En ik kan samen met Fokke en Hapin gaan nadenken over de inhoudelijke kant van de portretten en de planning / invulling van de 2 weken. Vanaf nu ga ik regelmatig over de voorbereidingen schrijven in deze blog.

Plan is om 2 soorten filmische portretten te maken. Doel: meer audiovisuele media op de site van Hapin, meer aandacht voor Hapin op YouTube, of als het lukt op televisie als stopper tussen de reclamespots, nieuwe (doel)groepen aanspreken en betrekken. De filmpjes worden straks vertoond tijdens presentaties van en over Hapin. Bewegend beeld is een aantrekkelijke en directe manier om te laten zien wat Hapin doet, waarom, voor wie. Bij goed gebruik (denk aan inzet van diverse media tegelijk of na elkaar) kunnen filmpjes aandacht voor Hapin genereren.

1. Videoportretten. Korte filmische portretten (1,5 min.) met voiceover of interview buiten beeld. Steekwoorden: energie van mensen wordt voelbaar en tastbaar, persoonlijke insteek, een oud verhaal, een toekomstdroom, humor, Hapin-projecten, in je levensonderhoud voorzien, bijzondere locaties zoals platteland en natuur, zee, stad, dorp, filmische acties van mensen zoals de manier waarop wordt gevist, de manier waarop het traditionele eten wordt klaargemaakt en gegeten, hoe er wordt gevaren, gereden, geslapen, gestudeerd, hoe vrouwen op de markt hun waren verkopen. Maar ook de kansen die mensen op dit moment hebben om zich te ontwikkelen, om een leven in Papua op te bouwen, het onderdeel uitmaken van Indonesië, het belang van bewustwordingvan eigen rechten en vinden van manieren om eigen cultuur te bewaren. De relatie met Hapin is in elk portret aanwezig. Filmische vorm is belangrijk. Découpage, licht, ritme, niet teveel tekst, de manier waarop mensen zich bewegen, kijken, alles zo beeldend mogelijk. De portretten worden ondertiteld. We zijn op zoek naar persoonlijkheden. Mensen die het leuk vinden om gefilmd te worden voor Hapin. Een visser, een sagobewerker, een vrouw op de markt, studenten, een lokale Hapinmedewerker. En we maken een overkoepelend portret van Hapin zelf, met een voiceover. De vorm van de portretten is steeds herkenbaar gelijk, de inhoud is zo divers mogelijk.

2. Gedanste portretten. Beeld voor beeld opnames opgenomen met een fotocamera, die later in een (video)montageprogramma achter elkaar worden gezet. Het doel is een eigenzinnige montage waarbij ‘tijd’ en ‘ritme’ op een andere manier zijn georganiseerd dan in een standaard video opname (met 24 beeldjes per seconde.) Die aantallen zal Fokke niet halen, en dat is precies de bedoeling. We organiseren diverse sessies met kinderen en hun familie en dorpsgenoten. We proberen om ze aan het zingen te krijgen. Geliefde Papua-liedjes, oude en nieuwe liedjes, vertederend, beeldend. Als het lukt op eenvoudige begeleiding van een instrument (bijvoorbeeld een mondharp.) We beginnen de sessies zingend. Vraag is nog hoe we zo dicht mogelijk bij de gefilmde mensen kunnen blijven, om verlegenheid te overwinnen, hoe we mensen kunnen motiveren om mee te doen. Ook omdat we vervolgens opnames willen maken van dansende kinderen, traditioneel, of op een eigen manier, als het allemaal lukt (!) dansen de kinderen met ouders, grootouders, dorpsgenoten richting de fotocamera, op het ritme en de melodie van de liedjes. Zangers staan om de dansers heen en moedigen aan. Geschikte locatie hiervoor is het strand of een plek waar altijd wordt gedanst en gezongen. Bijvoorbeeld tijdens traditionele dansceremonies, huwelijken, verjaardagen. Aangezien er in de steden in Papua ook Streetdance wordt beoefend willen we daar ook naar op zoek. Papua verkeert tussen traditie en de nieuwe tijd. We focussen op beide. Eventueel gaan mensen zich schminken of verkleden, of er worden rekwisieten gebruikt. Het is goed voorstelbaar dat we de meest passende vorm hiervoor pas vinden als we in Papua zijn, te midden van een feestend dorp, tijdens een familiefeest of bij een clubje jongeren in de stad.

In de volgende blog schrijf ik over de manier waarop we de filmpjes kunnen inzetten voor Hapin, bijvoorbeeld door gebruik te maken van een crossmedia concept.

Portretfilmpjes

2010-03-03T16:31:00.010+01:00

Vorig jaar november heb ik 8 filmpjes gemaakt om de leden van ons communicatieteam te introduceren. Ze werden vertoond aan het begin van een presentatie. In korte tijd konden de aanwezigen zien wie we zijn, wat we doen, waar we vandaan komen, wat ons product is. De reacties waren enthousiast. Bij herhaling zou ik de voiceovers nog verder aanscherpen, maar het blijkt een relatief eenvoudige manier om iets over jezelf, je werk, je doelen, je product, je missie of je visie te vertellen (en te laten zien.) Jezelf te presenteren op een manier die aankomt. De invulling kan op heel veel verschillende manieren, al naar gelang de smaak van de maker en/of de smaak van de kijkers die je wilt (be)trekken. Concept: een inspirerende relevante locatie, een korte voiceover met de informatie die je wilt delen, authenticiteit, een goede mix van beeld, tekst en muziek, gemonteerd in een organisch ritme. Binnenkort maak ik waarschijnlijk een 2de serie, ditmaal voor een bureau dat door middel van deze korte filmpjes nieuwe opdrachten wil binnenhalen, ze zullen wat zakelijker worden dan onze 8 filmpjes. Ook voor de reis naar Papua overweeg ik om dit soort filmpjes te gaan maken. Hieronder mijn filmpje:

Short Biography from Evelien Veenhuizen on Vimeo.

Viktor Kaisiëpo - ter nagedachtenis -

2010-02-01T20:49:00.010+01:00

In zijn woonplaats Amersfoort is gisteren, 31 januari 2010, Viktor Kaisiëpo overleden. Hij is 61 jaar geworden. Hij was een internationaal bekend voorvechter voor het recht op zelfbeschikking van de bevolking van West-Papua. In november 2009 sprak hij in Utrecht op de conferentie 'Papua Pride' over de toekomst van Papua. Ik heb daar een kort interview met hem gehouden over zijn toewijding en zijn missie.

Reis naar Papua 3

2010-01-30T11:49:00.002+01:00

Overpeinzingen over het bereiken van nieuwe doelgroepen voor Hapin

Zonder de opdracht om een aantal filmspots te maken voor Hapin was ik nooit gaan bloggen. Eenmaal aan het bloggen geslagen zoek ik nu naar manieren om meer en meer aandacht voor Hapin en voor de Hapinprojecten in Papua te generen. De filmspots die we in mei en juni gaan opnemen moeten daar een belangrijke rol in spelen. Maar in de aanloop daar naar toe ben ik nu al op zoek naar meer volgers. Elke nieuwe blog kondig ik aan op Twitter. Maar ook daar moet het aantal volgers gaan groeien. Ik volg intussen heel wat mensen op Twitter, in de hoop dat ze mij ook gaan vinden. In de hoop dat dit uiteindelijk leidt tot meer aandacht voor Hapin. Voor Hapin is het heel belangrijk om nieuwe doelgroepen aan te spreken, naast de bestaande doelgroep die Hapin volgt (en steunt!)

Een nieuwe doelgroep zouden Nederlandse studenten kunnen zijn. Ik ben nu even hardop aan het brainstormen! Studeren is voor jonge Papua's niet zo vanzelfsprekend als hier in Nederland. Het hoger onderwijs in Papua is beperkt, opleidingen en kosten voor levensonderhoud hoog. Hapin heeft een fonds voor studiebeurzen. (Voor meer info zie www.hapin.nl) Hoe kom ik nu terecht bij studenten die het leuk vinden om bij te dragen aan kansen voor studenten in Papua? Hoe verleid ik studenten om mijn blog te lezen? Het is misschien een goed idee om een filmspot op te nemen over de studiebeurzen (studenten) van Hapin, gericht gemaakt voor Nederlandse studenten, te publiceren op YouTube, Vimeo, de Hapinsite, deze blog en meer relevante kanalen. Ook steunt Hapin kleinschalige projecten in tuinbouw of visserij. Kunnen we een filmspot maken die is gericht op mensen in Nederland die met tuinbouw en visserij bezig zijn, of de Landbouwhogeschool Wageningen? Ik noem maar een serie dwarsstraten.

Heb je ideeen voor ons die leiden tot bereiken van nieuwe doelgroepen stuur dan een bericht of reactie.

- wordt vervolgd -

Reis naar Papua 2

2010-01-15T21:29:00.005+01:00

Papua maakt deel uit van de Nederlandse geschiedenis, van mijn geschiedenis. Een vreemd besef dat de kustbewoners van Papua vanaf de 16de eeuw Portugese, Spaanse en later Nederlandse(VOC)schepen voorbij zagen varen. En nog vreemder dat het toenmalige Nieuw-Guinea, zo heette Papua toen nog, in de 19de eeuw werd verdeeld onder Nederland, Duitsland en Engeland. Het westelijke deel van Nieuw-Guinea maakte ineens deel uit van Nederlands-Indie. De eerste blijvende nederzettingen van Europeanen in het Nederlandse gedeelte bestond uit zendelingen die zich hier in 1855 vestigden, in 1895 volgde Nederland zelf met de vestiging van bestuursposten.

Nog weer veel later, in 1949, ik maak veel te grote sprongen door de geschiedenis, werd Indonesie onafhankelijk. Op een of andere manier bleef Nieuw-Guinea buiten deze overdracht. Nederland stelde zich vervolgens tot taak om de bevolking 'op te voeden tot zelfstandigheid'. De hierdoor gewekte verwachtingen maakten het voor de Papua's des te pijnlijker toen, onder internationale druk, Nederland Nieuw-Guinea moest overdragen aan Indonesie. Sinds die tijd is Papua een provincie van Indonesie. Voorwaarde voor de overdracht was wel dat de Papua's zich in de zogenaamde 'Act of Free Choice' konden uitspreken over hun staatkundige toekomst. Maar door dwang en manipulatie zorgde Indonesie ervoor dat de uitslag in haar eigen voordeel uitviel. Nieuw-Guinea heette voortaan Irian Jaya.

Onder Suharto werden de rechten van de bevolking daarna ernstig geschonden. (Net als in de rest van Indonesie trouwens.) Posities in overheid en economie werden in toenemende mate ingenomen door niet-Papua's, veelal mensen uit Indonesie die in Papua kwamen wonen in het kader van het officiele transmigratie programma.

Sinds de democratische omwentelingen in de nieuwe eeuw is de situatie complexer. Een groeiende bestuurlijke en politieke Papua elite voelt zich verbonden met de Indonesische staat. Veel Papua's maken gebruik van de democratische ruimte die geboden wordt, zoals de nieuwe naam voor de provincie: 'Papua' en het wedijveren voor een Speciale Autonomie.

Maar deze Speciale Autonomie wordt maar niet uitgevoerd, de mensenrechten nog steeds geschonden en Papua wordt van z'n hulpbronnen beroofd.

- Verkorte weergave van de site van Hapin, deels in eigen woorden. Meer achtergrondinformatie op: www.hapin.nl -

Ik vraag me af waarom ik precies naar Papua wil? Het spreekt zonder twijfel tot de verbeelding. Een land zo ver hier vandaan. De beelden die ik heb van mensen met speren en peniskokers. Kleurrijk. Maar dat is het standaard verhaal van een doorsnee toerist die Papua bezoekt met z'n videocamera. Net als wij dat straks gaan doen. Het ontmoeten van de mensen, het bekijken van de andere kant van de wereld. Natuurschoon. En ook de geschiedenis, verbijstering over onze inmenging en vroegere uitbuiting. Ik vraag me af hoe mensen in Papua tegen Nederland en tegen Nederlanders aankijken. In ieder geval hoop ik dat we Hapin kunnen voorzien van een goede en grote dosis beeld en geluid zodat we daar verschillende filmpjes van kunnen maken. Zodat meer mensen kunnen zien wat Hapin doet en hoe mensen, in het deel van Papua waar wij heen gaan, leven.

Reis naar Papua 1

2010-01-13T14:29:00.003+01:00

Op 26 mei 2010 vertrek ik met fotograaf en geluidsman Fokke voor 2 weken naar Papua. We gaan korte films maken voor de stichting Hapin, een non-profit organisatie met projecten in Papua. De filmpjes komen op de site van Hapin en worden straks gebruikt voor presentaties. We zoeken nog naar andere vertoningsmogelijkheden. We hebben meerdere gesprekken gevoerd met Hapin en er moet nog meer duidelijkheid komen over de precieze inhoud en hoe dit in hemelsnaam allemaal in 2 weken te organiseren. Zo' n groot land en maar weinig wegen... We gaan aan de slag met een combinatie van liedjes en beweging, met kinderen. Meer verklap ik nog niet. Daarnaast maak ik korte projectfilmpjes, waarschijnlijk met een 'eenvoudige' voiceover. Fokke zal foto' s maken. Fokke's moeder geeft zowaar Indonesische les, daarmee beginnen we zo snel mogelijk, zodat we ons enigszins verstaanbaar kunnen maken. Papua, vroeger onderdeel van de Nederlandse kolonieen, hoort namelijk bij Indonesie.